De absurde paradox van oplossingen

Met begrippen zoals ‘waarheid’ moeten we natuurlijk opletten, iemand die het hanteert zou arrogantie verweten kunnen worden en het vermoeden wekken de wijsheid in pacht te hebben. Over waarheid bestaan verschillende definities, daarom is het raadzaam om dit eerst goed af te bakenen alvorens in een polemiek te belanden. In relatie tot ‘oplossingen’, iets is ‘waar’ als het onze belangen dient, iets is ‘onwaar’ als het onze belangen niet dient. Met deze premisse gaan we aan de slag om de ‘paradox van oplossingen’ nader toe te lichten, het is een uiterst interessant fenomeen waar we best even bij stilstaan opdat onze belangen gediend worden.

Vingerwijzingen

Om tot oplossingen te komen kunnen we gebruik maken van inspirerende citaten, ze geven richting aan ons denken. Ook met citaten dienen we op te letten, heel vaak gebruiken we ze als handige stopwoorden zonder diepgaander onderzoek naar de waarachtigheid. Dit betekent dat ze aan inherente kracht of waarde verliezen, net zoals we dan niet weten waarom de auteur überhaupt tot zijn of haar stelling kwam. In praktijk bestaat een immens aanbod aan citaten en naarmate de evolutie vordert steeds meer, in veel gevallen gaat het over afgeleiden en/of kunnen er verbanden gelegd worden. In relatie tot de ‘paradox van oplossingen’ twee citaten die ons onmiddellijk in de juiste sfeer brengen.

de mensheid krijgt haar problemen niet opgelost
met hetzelfde denken dan waardoor ze veroorzaakt werden

Albert Einstein

elke waarheid doorloopt drie fasen

ze wordt belachelijk gemaakt
ze wordt krachtdadig tegengewerkt
ze wordt als vanzelfsprekend aangenomen

Arthur Schopenhauer

Dynamiek

Problemen komen in alle maten en gewichten, net zoals oplossingen die bedacht zijn door mensen die zich over problemen ontfermd hebben. Een probleem kan ook ‘bestaan’ en ‘niet bestaan’ tegelijkertijd, dit wil eenvoudig zeggen dat iemand de oplossing nog niet kent maar ze is wel ergens beschikbaar. Anders gezegd, we kunnen dus schijnbaar dom met een probleem worstelen, als plots de oplossing aangereikt wordt dan stoten we ons misschien voor het hoofd omdat we dat eerder maar niet zagen. Oplossingen hebben ook neveneffecten, enerzijds wordt de tijd van het ‘worstelen’ gewonnen maar ze kunnen ook een effect hebben op gerelateerde problemen. Dit kan ook betekenen dat we ons een totaal andere manier van denken dienen aan te meten, de voorgaande denkpiste beschouwen we dan als ‘dom’, de nieuwe geven we het label ‘slim’. Over deze dynamieken zijn verschillende boeken geschreven maar het wordt pas echt interessant wanneer we de theorie toetsen aan de praktijk.

Pragmatisme

Het aanhouden van een probleem kan tot maatschappelijke onvrede leiden, dit gebeurt wanneer we menen dat onze belangen geschaad worden. Onze reactie hierop kan divers zijn waarbij het beleid het vaak moet ontgelden. Volgens de gestelde premisse is het beleid dan ‘onwaar’, dit wordt als onderdrukkend ervaren waardoor protestacties op gang gebracht worden. Op deze manier wordt een ongezond spanningsveld gecreëerd dewelke een oplossing genoodzaakt om het conflict te neutraliseren. Problemen kunnen echter divers zijn, in dit werkdocument nemen we het schuldencomplex als referentieprobleem. Dit probleem is schijnbaar onoplosbaar binnen het courante denken, op aangeven van Einstein nemen we dan simpelweg een andere denkpiste om het probleem op te lossen.

Reverse Debt System (RDS)

Het Reverse Debt System is een methode om alle schulden in het niets te laten verdwijnen, dit is quasi letterlijk te nemen. Het uitgangspunt is dermate eenvoudig waardoor het bijna te mooi is om waar te zijn, doch gefundeerd op economische grondbeginselen. Zo eenvoudig mogelijk, geld komt uit het ‘niets’ waarna het schuldenprobleem ontstaat, door schulden terug af te leiden naar ‘niets’ verdwijnen ze op een louter technische manier. De kwaliteit van de methode primeert op de kwantiteit van data, om deze reden volstaat een vereenvoudigd model van de werkelijkheid. Zonder in detail te treden, een beeld zegt meer dan duizend woorden.

Het beeld laat niets aan het toeval over, via een journaalpost worden schulden afgeboekt naar een daartoe bestemde rekening ‘Eigen vermogen (reset)’, vorderingen worden overgeheveld naar de rekening ‘Reset kas’. Met deze eenvoudige ingreep is het volledige schuldencomplex uit het wereldbeeld verdwenen met in het verlengde een cascade aan gevolgtrekkingen. Het zou ons echter te ver leiden om dit alles in dit werkdocument te willen toelichten. Dit beeld kunnen we wel gebruiken als een ‘mise en place’ waardoor de ‘paradox van oplossingen’ transparant gemaakt kan worden, dit vergt enkel de bereidheid tot diepgaander reflectie zoals dat in een democratie gangbaar is.

Ongeloof

We hebben nu de stelling van Einstein een praktische invulling gegeven en zouden kunnen verwachten dat een mondiaal feest losbarst, dit is allerminst het geval. Dit brengt ons linea recta naar het citaat van Schopenhauer, een waarheid (cfr oplossing) dient eerst nog een weg af te leggen alvorens als vanzelfsprekend aangenomen te worden. Dit mag beslist paradoxaal genoemd worden maar niet om onverklaarbare redenen. Innovatie betekent immers in grote mate creatieve destructie (cfr Schumpeter), dit wil zeggen dat het denken in die mate verstoord wordt waardoor vrijwel spontaan verzet optreedt. In de eerste plaats komt dit in een vorm van ongeloof waardoor de oplossing (cfr waarheid) belachelijk gemaakt wordt. Immers, hoe naïef kan een mens zijn om te denken dat het zo eenvoudig is? Op dat moment bestaat het risico dat we de oplossing terzijde schuiven en terug in routinedenken hervallen.

Verzet

Als dat niet gebeurt dan treedt in het verlengde vaak hevig verzet op, dit gebeurt eerder onbewust maar ook niet zonder reden. De oplossing is immers als een regelrechte aanval op het gangbare wereldbeeld en bijhorende denken, dit beeld wordt nu quasi letterlijk aan diggelen geslagen waardoor een ongezond spanningsveld kan ontstaan. En dit heeft niets met de oplossing te maken aangezien deze kristalhelder overeind blijft, in het andere geval zou het immers geen oplossing zijn. Om dit kort te houden, een oplossing vergt ruimte en tijd om zich te nestelen omdat ze nu eenmaal ‘anders’ is, het is een bijzonder proces waarbinnen aandacht en ontvankelijkheid primaire voorwaarden zijn om succes te kennen. Over deze dynamiek kunnen we diepgaander reflecteren en naargelang het onderwerp van debat is dit proces betrekkelijk mild of zwaarwichtig. Een oplossing voor het mondiale schuldenprobleem mag beslist ‘zwaarwichtig’ genoemd worden en vereist dan ook volwassen bespreekbaarheid.

Luchtkastelen

We hebben niet enkel een dynamiek maar ook een menselijk aspect, dit is nog een andere kwestie. Voor de bedenker is dit allerminst een pretje, in het beste geval is de oplossing reeds meermaals doordacht waardoor ook de sociale impact naar behoren ingeschat werd. Op dat moment is dat ‘weten’ nog een geheel persoonlijke zaak waardoor een gewetenskwestie kan ontstaan, de ‘buitenwereld’ – die hier (nog) niet vertrouwd mee is – kan echter onmogelijk inschatten waar het nu ten diepste over gaat. Hierdoor ontstaat de bizarre situatie dat de bedenker in een wereld leeft die niet de zijne is, in dit geval innerlijk een wereld zonder- maar buiten een realiteit met schulden wat voor hem dan lijkt op een strijd tegen ‘luchtkastelen’. Door media wordt hij dagelijks herinnerd aan deze voor hem absurde strijd, vanuit z’n morele verantwoordelijkheidszin wordt hij dan ook gedreven om hier spontaan actie in te nemen. Of zo Einstein zei: ‘those who have the privilege to know, have the duty to act’.

Argumentum ad hominem

De bedenker komt hiermee in een moeilijk parket, zeker wanneer de ‘buitenwereld’ nogal vaak het ‘argumentum ad hominem’ hanteert zonder inhoudelijk begrip, dit wordt als uiterst pijnlijk ervaren. Uiteindelijk wordt hierdoor de bedenker de dupe van z’n innovatief denkvermogen en ‘weten’, door de aanhoudende aanvallen op z’n integriteit wordt hij echter wel – stilaan maar zeker – naar sociaal isolement verdreven. Verblijvend in z’n geestelijke eenzaamheid kan dit leiden tot het failliet van de persoon, ooit wellicht euforisch over z’n ontdekkingen maar verder niet gehoord of begrepen, zelfs totaal genegeerd en erger. Hulp wordt dan raadzaam maar dat kan pas als de ‘buitenwereld’ ook deze ‘binnenwereld’ leert te begrijpen, de gewetenskwestie blijft immers spelen. Finaal zien we dus een situatie waar oplossingen voor een probleem bestaan maar de ‘strijd’ blijft toch aanhouden, schijnbaar onbewust van de oplossing die quasi letterlijk op de tafel ligt. De bedenker ervaart deze realiteit dan ook als ontdaan van ethiek, hij is immers getuige van een sociaal drama zonder weerga. Hij ervaart dit alles als zinloos, paradoxaal genoeg niet omwille van het ontbreken aan oplossingen maar nu net andersom. En hoe langer deze situatie blijft aanhouden, hoe pijnlijker en ondraaglijker dat wordt met alle gevolgen van dien.

Paradox

Gezien de moeilijkheidsgraad van deze materie is serene bespreekbaarheid niet enkel wenselijk dan wel noodzakelijk, zeker gezien de sociale impact die het persoonlijke probleem van de bedenker ver overstijgt. Ondanks we de remedie ‘overnacht’ kunnen toepassen, is een invoeg- of transformatieplan noodzakelijk, net zoals impactanalyses en een beleid om alles in goede banen te leiden. De haalbaarheid hangt dus uitendelijk niet af van de oplossing maar wel van de maatschappelijke ontvankelijkheid en de bereidheid tot co-creatieve samenwerking. Anderzijds, als dat niet gebeurt dan leven we in een wereld die oplossingen niet valoriseert maar wel pretendeert naar oplossingen te zoeken, dit zou ‘domheid’ laten vermoeden. En zowaar nog dramatischer, we kunnen niet zeggen dat dit alles nieuw is, er bestaan genoeg precedenten die methodisch vergelijkbaar zijn. Het getoonde Reverse Debt System kan slechts gezien worden als een verfijning en ook niet meer dan dat.

Moreel dilemma

Stellingen zoals de ‘waan van de dag’ winnen door deze kwestie aan waarachtigheid, als we er niet over nadenken dan blijven we deze ‘waan’ cultiveren en oplossingen negeren. Dit is op z’n zachtst gezegd een akelige gedachte waardoor we uiteindelijk niet enkel onszelf ‘belachelijk’ maken maar ook ‘pijnigen’, de ‘paradox van oplossingen’ is daarom een niet te onderschatten thema waar mensen best eens over nadenken alvorens dit alles te verwerpen. Kortom, het is relatief eenvoudig om de stelling van Einstein aan te tonen als ‘waar’, het is veel minder eenvoudig om deze ‘waarheid’ te accepteren als vanzelfsprekend (dixit Schopenhauer). Dit alles vormt dan ook een zwaar moreel dilemma, een kwestie van normen, waarden en ethiek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s