Financiering basisinkomen

Over het ‘basisinkomen’ is al veel gezegd en geschreven, het biedt ons een toekomstperspectief waarin de rechten van de mens gerespecteerd worden. Terzelfdertijd wordt hiermee gezegd dat deze rechten vandaag niet gerespecteerd worden, het stemt tot nadenken maar het mag duidelijk zijn dat het idee een waarachtige paradigmaverschuiving induceert. In dit werkdocument stellen we niet tot doel om nogmaals het ‘hoe en waarom‘ toe te lichten dan wel delen we een aantal inzichten over hoe we deze transformatie kunnen faciliteren. Het Reverse Debt System leent zich hier perfect toe en komt voor een aantal misschien als een ‘bliksem bij heldere hemel’, dit genoopt enige toelichting.

Context

In de eerste plaats is het handig om ons een beeld te vormen waarbinnen het debat gevoerd wordt en we maken dit ‘tailor made’ met vingerwijzing naar het basisinkomen. Cruciaal hierin is het bevrijdende aspect, veel hedendaagse voorzieningen – zoals de werkloosheidsuitkering – zijn voorwaardelijk, een basisinkomen is daarentegen onvoorwaardelijk. Deze elementen verwerken we in het beeld, er stelt zich dan de eenvoudige vraag van hoe we nu zonder kleerscheuren van de ene wereld naar de andere komen, dit betekent een culturele transformatie van – in het beste geval – mondiale aard.

Non-dialoog

Een belangrijk aandachtspunt is het risico om in een ‘non-dialoog’ te verzanden, dit wil zeggen dat we naast elkaar heen gaan praten wanneer verschillende denkkaders met elkaar verward worden. Dit is eigen aan paradigmaverschuivingen maar we trappen maar al te vaak in deze val waardoor dit proces ernstig belemmerd wordt, zelfs met het risico dat een averechts effect ontstaat. Een pionier op dit vlak was Thomas Kuhn, hij stelde dat door de onverenigbaarheid van cognities dialoog amper mogelijk is, het is alsof de twee werelden gescheiden worden door een virtuele brug in het denken. Anders gezegd, het transformatieproces bestaat eruit om het oude wereldbeeld los te laten en het nieuwe te integreren, in de eerste plaats vooral een mentale kwestie. In theorie lijkt dit eenvoudig, de praktijk is echter veel moeilijker dan we misschien hoogmoedig willen pretenderen. Het is raadzaam om dit telkens opnieuw in herinnering te brengen, ondanks het bevrijdende toekomstperspectief kan dit tot heel wat frustratie leiden, niet omwille van het doel dan wel als gevolg van de weerbarstigheid van vastgelopen systemen die dringend aan een ethische en evolutionaire upgrade toe zijn.

Attractors

In de moderne systeemtheorie zijn ‘attractors’ (cfr vlindereffecten) een gekend fenomeen, dit zijn minieme fluctuaties die een systeem in deze of gene richting kunnen stuwen. Attractors werken als procesversnellers op voorwaarde dat ze ook opgepikt worden door het collectieve bewustzijn, om dit proces op gang te brengen is een kritische massa onontbeerlijk. De vakliteratuur biedt ons een immens aanbod aan informatie om hierover een beter beeld te vormen, een praktisch voorbeeld is het Reverse Debt System (RDS). Het RDS speelt rechtstreeks in op problemen die zich in het hedendaagse paradigma bevinden, tegelijkertijd herbergt het de potentie om het volledige systeem in een andere richting te stuwen. In deze zin is het als een vrijgeleide voor het geambieerde basisinkomen, we kunnen het RDS dan ook positioneren temidden de twee werelden in ons beeld.

Financiering

Wanneer we het basisinkomen tot maatschappelijk doel stellen, is de volgende vraag van hoe dit kan gefinancierd worden. Op dit punt loopt vaak het debat spaak, niet omdat financiering een probleem is dan wel door het idee te plaatsen binnen het hedendaagse denkkader. Dit betekent dat eenvoud betrokken wordt in een complexiteit waardoor het idee versmacht wordt, het spreekwoordelijke zaadje krijgt hierdoor niet voldoende daglicht om volwaardig door te groeien. Om deze reden is het raadzaam om een alternatieve denkpiste te volgen die dit groeiproces in gunstige zin stemt, het is hierin dat de transformerende kracht van het RDS te vinden is. Anders gezegd, met het RDS lossen we niet alleen een schuldenprobleem op, we genereren ook voldoende geld opdat de financiering geen ‘issue’ meer hoeft te vormen.

Reverse Debt System (RDS)

Het RDS is het resultaat van een steeds verder doorgedreven denkproces, geïnspireerd door Einstein die stelde dat de mensheid haar problemen niet opgelost krijgt binnen hetzelfde denkkader dan waarin ze veroorzaakt worden. Het RDS getuigt finaal van een eenvoud die niets aan het toeval over laat, de essentie is dan ook makkelijk in een vereenvoudigd model te vangen. In onderstaand beeld zien we (1) een consolidatie bij aanvang, (2) een journaalpost met het RDS in z’n meest radicale vorm en (3) een schuldvrije consolidatie na boeking van het RDS. De cijfers spreken voor zich, geen raketwetenschap maar nu net verbluffend eenvoudig.

Het RDS is als een ‘bliksem bij helder hemel’ en herbergt een non-lineair of tijdloos kenmerk, het maakt gebruik van een ‘achterpoortje’ en gaat hiermee voorbij aan het traditionele debat. Om deze reden is het RDS zo doeltreffend maar komt met het vreemde neveneffect dat het als ‘mysterieus’ ontvangen wordt, niet omdat het magie betreft maar omdat een volledig andere denkpiste gevolgd wordt. Los van allerhande randinformatie, veel belangrijker is het resultaat en de relatie tot het geambieerde basisinkomen, hoe kunnen we dit nu best interpreteren?

Interpretatie

Met het RDS gaan we voorbij aan het dogma ‘geld=schuld’ en de nevenffecten die een dergelijk systeem met zich meebrengen, alle schulden worden dan ook ‘retour’ geboekt naar het spreekwoordelijke ‘niets’. In het traditionele schuldensysteem blijft er geen geld over wanneer alle schulden zouden afbetaald worden, met het RDS wordt dit totaal anders en net dat maakt het schijnbaar ‘mysterieus’. De bijhorende journaalpost luidt als volgt:

  • credit vorderingen @ reset kas
  • debet schuld @ credit eigen vermogen

Naargelang consensus zijn varianten mogelijk, voor de financiering van het basisinkomen is vooral de eerste boeking interessant. Finaal zegt het RDS dat de totale schuldenberg vrijkomt om te herinvesteren, tegelijkertijd zijn alle schuldenaars verlost van deze schulden. In het verlengde zegt het RDS nog veel meer, het herinnert ons terug aan de neutraliteit van geld waardoor we bevrijd worden van de geldketenen die elke ware progressie stagneren. Technisch gezien bestaat er dus geen restrictie om het basisinkomen te financieren, wat rest is wat we de ‘psychotechnische fiche’ kunnen noemen.

Kwantitatieve verruiming (QEFD)

Zoals iedereen nu wel weet staat het volledige monetaire systeem onder zware druk, dit komt met veel turbulentie en maatschappelijke onvrede. Weinigen zullen nog twijfelen dat er ‘iets’ moet gebeuren maar op de vragen ‘hoe?’ en ‘wannneer?’ zijn de meningen nog verdeeld. Er is ook goed nieuws, we kunnen tegen ‘het systeem’ zijn maar misschien missen we dan ook wat Centrale Banken ons vrij aanbieden, hoezo? In navolging van het RDS brengen we onderstaand beeld onder de aandacht met vriendelijk verzoek de twee beelden te vergelijken.

U zal het met ons eens willen zijn dat er schijnbaar geen verschil is, in kwalitatief opzicht is er echter een immens verschil. Namelijk, bij een kwantitatieve verruiming ligt ons lot in handen van Centrale Bankiers die de mensheid wel/niet willen dienen, bij het RDS komt deze beslissing in grote mate in handen van de bevolking. Deze stelling laten we ter diepgaander reflectie en vormt niet het onderwerp van dit werkdocument, doch het vermelden waard in functie van de ‘directe democratie’ die we nastreven. Idealiter helpen Centrale Bankiers een handje om de nakende paradigmaverschuiving en het herstel van onze economie te faciliteren, met het Reverse Debt System hebben we nu wel een alternatief om nagenoeg hetzelfde te doen maar via een andere denkpiste. Kortom, het ontbreekt werkelijk niet aan oplossingen, dat is alvast hoopvol.

De kracht van eenvoud

Dit werkdocument is te beschouwen als een voorzet voor open doel want waarom zouden we alles moeilijker maken dan strikt noodzakelijk is? Simpel gezegd, als een kwantitatieve verruiming kan om alle schulden uit het wereldbeeld te laten verdwijnen, waarom dan niet om het basisinkomen te financieren? Het ware probleem ligt dus niet in een gebrek aan financiële middelen dan wel de bereidheid tot co-creatieve samenwerking. En dat is – welk systeem we ook bedenken – een kwestie van menselijke keuzes, een kwestie van normen, waarden en ethiek. Aan het eind herinneren we graag aan het begin, het aspect ‘verschillende denkkaders’ en het risico op ‘non-dialoog’ komt hiermee terug in de schijnwerpers te staan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s